TÜRKİYE CUMHURİYETİNDE GÖREV ALMANIN VE OY KULLANMANIN HÜKMÜ

TÜRKİYE CUMHURİYETİNDE GÖREV ALMANIN VE OY KULLANMANIN HÜKMÜ

Bu munazara tarzında olan kitabın yayımlanmasıyla birlikte, tartışmanın her iki tarafı açısından yeni bir dönemin başlayacağı kanaatindeyiz. Çünkü bu eserle birlikte, bugüne kadar aynı nakillerin ve delillerin tekrar edilmesine dayanan klasik tartışma üslubunun sürdürülmesi artık mümkün olmayacaktır.

Bir kişi ısrarla Allah'ın hükmüne aykırı kanunlar çıkarıp teşrî (kanun koyma) hususunda Allah'a ortaklık iddiasında bulunursa, bu fiilleri helâl kabul etsin veya etmesin, dinden çıkaran küfür işlemiş olur.
Bizlerde buna karşılık yaptığı fiili meşru görmemesinin yanında ikrah veya zaruret gibi şer'î bir mazereti de mevcutsa, bu durumda aynı hükmün uygulanmayacağını ifade ediyoruz. Mâide 44. Âyetinde bahsedilen mesele ise Allah'ın dışında teşrî yetkisi ihdas etmek değil; mevcut bir olayda Allah'ın indirdiği hükümle hükmetmemektir.
Bu sebeple, Allah'ın hükmünü terk eden kimse bunu helâl saymadığı takdirde, dinden çıkmış olmaz. Bu iki meselenin aynı kategoriye sokulamayacağndan dolayı farklı hükümlere tabi tutulur.

Tartışılması gereken husus Cumhuriyet döneminde Müslümanlar üzerindeki baskıları azaltmak, dinî yasakları kaldırmak ve gasp edilen dinî hakları geri kazanmak amacıyla, ikrah, zaruret ve kamu maslahatının zorunlu kıldığı şartlar altında mecliste görev alıp kanun çıkarmak durumunda kalan kimselere uygulanacak hükmün ne olacağı meselesidir.

Bizler ise bu durumda bulunan kimseler hakkında, "zaruretler haramları mübah kılar" kaidesi ile birlikte diğer şer'î esaslar dikkate alınmadan doğrudan dinden çıkaran küfür hükmünün verilmesinin isabetli olmadığını savunuyoruz. Temennimiz, bu çalışmanın ilmî bir muhasebeye vesile olması, ihtilafların daha sağlıklı bir zeminde değerlendirilmesi ve ümmetin birlik ve beraberliğine az da olsa bir katkı sağlamasıdır.